Archives: Press/Media

Vijftien dansers betreden een sober verlicht speelvlak, kriskras door elkaar, houden halt en wachten af. Uit de luidsprekkers schalt opzwepende hardbop van Art Blakey and the Jazz Messengers. De dansers kijken elkaar aan, tot het moment daar is en ze door elkaar beginnen wandelen, een stukje lopen, weer stilstaan, opnieuw vertrekken, rond elkaar cirkelen, onverwachts samenklitten en weer uitwaaieren. Als een zwerm, een dynamische organisatievorm die voortdurend balanceert op de rand van de chaos.

In Twelve Flies Went Out at Noon verzamelt de vermaarde Venezolaans-Nederlandse improvisator David Zambrano een groep van vijftien dansers rondom zich, opgepikt uit de talrijke onderwijsprojecten waar hij wereldwijd bij betrokken is. Hier zien wij niet de clowneske improvisator aan het werk, wel de pedagoog, die organisatievormen en beslissingsprincipes onderzoekt aan de hand van eenvoudig basismateriaal: variaties op staan, wandelen en lopen. Zo bewegen de dansers zich onder, rondom en door elkaar, ontwijken virtuele objekten, transformeren voortdurend de groep en de ruimte, schrijven warrige figuren op de grond.

Vanuit enkele basisopdrachten wordt vlot een uur volgedanst, terwijl Art Blakey enthousiast de vellen bewerkt en Thelonious Monk hotsend en botsend over de pianotoetsen gaat. Het oogt allemaal simpel, terwijl de organisatieprincipes behoorlijk complex zijn. Dat de dansers daarbij een grote autonomie hebben, voortdurend beslissingen moeten nemen en zich de spelregels toe-eigenen, werkt bijzonder aanstekelijk. Twelve Flies is dansplezier ten voeten uit.

Dit soort werk lijkt eerder in het Amerika van de jaren zeventig thuis te horen, toen emancipatie van de danser een groot thema was en volop improvisatietechnieken werden ontwikkeld. Duidelijk is in ieder geval dat vandaag nog veel dansers en choreografen op die principes terugvallen. Interessant ook om in Twelve Flies een danser als Thomas Hauert aan het werk te zien bij zijn leermeester: hier zie je enkel de mosterd, niks geen gedoe met scenografie en dramaturgie. Na een uur blijkt ten volle hoe rijk en doeltreffend deze sobere dans is, die draait op enkel choregrafische principes en veel interactie. Wellicht ligt de betekenis van Twelve Flies vooral hier: in een tijd waarin we plat worden geslagen met vernuftige concepten en complexe vormen van theatriliteit maakt het stuk verschil.

A Man Dances and Everything is There: Skill, Smarts, Spirit

Sometimes it’s best to start with a song and add a few steps. David Zambrano has done that and more in “Soul Project,” an enthralling evening of visceral solos set to soul music.
The work, first performed on Thursday night at Danspace Project, served to introduce Platforms 2010, an artist-organized series conceived by the space’s executive director, Judy Hussie-Taylor, in an attempt to widen the scope of dance presentation. Mr. Zambrano is part of “i get lost,” organized by Ralph Lemon, which focuses on transformation, transcendence, transgression and trance.

“Soul Project” is a welcome return for Mr. Zambrano, a treasured improviser and teacher who lived in New York in the 1980s and early ’90s and is now based in Amsterdam. Infusing the evening with his usual joviality, Mr. Zambrano appeared in an African-print suit with tails and explained the evening’s structure as audience members gathered around. Viewers were encouraged to get close to the cast as it performed, he said, “solo after solo after solo.”

Edivaldo Ernesto in “Soul Project,” a production by David Zambrano for “i get lost,” organized by Ralph Lemon for Platforms 2010, a series at Danspace Project. Julieta Cervantes for The New York Times.

He was interrupted by a shriek; Edivaldo Ernesto, a slender, elastic dancer from
Mozambique, began moving in a solo almost violent in its ferocity. He slammed his feet on the floor, twisted his arms like unruly branches and interrupted the silence with the occasional anguished wail, “It’s my heart!” (This reference became clear later, when he danced a solo to Bola De Nieve’s “Be Careful, It’s My Heart.”) Just as quickly as it began, it was over.
“This is an example,” Mr. Zambrano said, with a twinkle in his eye, “of the solos.”
Nina Fajdiga, a soloist for “Soul Project,” set to music from Aretha Franklin, Stevie Nicks, Patti LaBelle, Baby Huey and Bola De Nieve, among others. Julieta Cervantes for The New York Times.

As dancers performed under spotlights, wearing flamboyant costumes by Mat Voorter in collaboration with Pepa Martinez, the intention was clear: to match the voice of the singer with a body language so deep and spontaneous that the performer seemed to be drawing energy from the floor. In his program notes Mr. Zambrano writes that the process is about “Being continuously alive. On, like a candle.”

Nina Fajdiga, in a polka-dot dress adorned with pompoms, dropped into a split (a nod to James Brown?) to Aretha Franklin’s “Misty.” Milan Herich, stripped to the waist, hopped from one foot to the other — grinning crazily as he reached a dangerous speed — accompanied by “At Last,” sung by Stevie Nicks.

In “I Don’t Like Goodbyes/Over the Rainbow” by Patti LaBelle, Peter Jasko, dressed
in a blue bodysuit with gold-sequined trim (and matching eyelashes), repeatedly collapsed and rose with the resiliency of a rubber ball. And the mesmerizing Horacio Macuacua, dancing to “A Change Is Gonna Come” by Baby Huey, moved with a grounded forcefulness as he fixed his gaze on an invisible point above the crowd.

Throughout, Mr. Zambrano was a calmer presence. With his uncanny sense of weight and instinctive pounce, he seemed to savor the music. The audience, following the dancers with unusual dexterity, remained still and receptive during the performances: the goal, on our end, was to do anything to prevent the flames from burning out.